Γκύντερ Γκρας - Το τενεκεδένιο ταμπούρλο

Ενώ η αυλή για τον Όσκαρ έβριθε κινδύνων, η σοφίτα του πρόσφερε ασφάλεια, ώσπου ο Άξελ Μίσκε και η συμμορία του τον έδιωξαν και από εδώ. Η αυλή είχε το πλάτος της πολυκατοικίας, βάθος όμως μόλις επτά βήματα και συνόρευε με τρεις άλλες αυλές από τις οποίες τη χώριζε ένας ξύλινος φράχτης περασμένος κατράμι με αγκαθωτό σύρμα στην κορυφή. [...] Εδώ κι εκεί πρόβαλλαν δέντρα και θάμνοι από τις αυλές, που έδειχναν τις εποχές του έτους. Οι αυλές διέφεραν μεν ως προς το μέγεθος, όσον αφορά όμως τα κουνέλια και τα ικριώματα για το τίναγμα των χαλιών μόνο Τρίτη και Παρασκευή. Αυτές τις μέρες επιβεβαιωνόταν το μέγεθος του συγκροτήματος των αυλών. Ο Όσκαρ το άκουγε και το έβλεπε από τη σοφίτα: πάνω από εκατό χαλιά, διάδρομοι, ταπέτα, τρίβονταν με ξίδι από λάχανο τουρσί και βουρτσίζονταν μέχρι να φανερώσουν το υφασμένο σχέδιο. Εκατό νοικοκυρές μετέφεραν από τα διαμερίσματα τυλιγμένα χαλιά κρατώντας τα με ανασηκωμένα τα γυμνά, παχουλά τους μπράτσα, με τα μαλλιά και τις κομμώσεις προφυλαγμένες κάτω από ένα μαντίλι δεμένο κόμπο πάνω από το μέτωπο έριχναν τα χαλιά στα ξύλινα ικριώματα για το άπλωμα και το τίναγμα των χαλιών, άρπαζαν τα πλεγμένα με λυγαριά χτυπητήρια και γέμιζαν τον αέρα των στενόχωρων αυλών με ξερούς χτύπους.

Ο Όσκαρ μισούσε αυτόν τον ομόψυχο ύμνο στην καθαριότητα και πολεμούσε αυτό το θόρυβο κρούοντας το τύμπανό του∙ παρ' όλα αυτά ακόμη και στη σοφίτα, η οποία πρόσφερε κάποια απόσταση από τα δρώμενα στις αυλές, παραδεχόταν ότι ήταν αδύνατο να τα βάλει με τις νοικοκυρές. Εκατό γυναίκες που χτυπούν χαλιά είναι σε θέση να καταλάβουν εξ εφόδου τον ουρανό, να αποκόψουν τις άκρες από τα φτερά νεαρών χελιδονιών και να καταρρίψουν με ελάχιστουν χτύπους τον μικρό ναό που έχει ανεγείρει ο Όσκαρ στην απριλιάτικη ατμόσφαιρα με τους ήχους του τυμπάνου του.

Διαβάζοντας το βιβλίο που μαρτυρά ο τίτλος της ανάρτησης, σημειώνω αποσπάσματα, όπως το παραπάνω, στα οποία θέλω αργότερα να γυρίσω και να ξαναγυρίσω. Τους λόγους για τους οποίους το μυθιστόρημα αυτό θεωρείται ένα από τα κορυφαία της σύγχρονης λογοτεχνίας, μπορείτε εύκολα να τους ανακαλύψετε με λίγο ψάξιμο στο νετ. Αν δεν το έχετε ήδη διαβάσει, δηλαδή. Εγώ, από την άλλη, έχω τη συνήθεια να "κολλάω" σε αποσπάσματα όπως το παραπάνω, αφήνοντας λίγο στην άκρη τις λογοτεχνικές - κοινωνικοπολιτικές αναλύσεις. Καλό είναι να τις έχουμε υπόψη μας, αλλά τι να τις κάνεις αν δεν σου μείνουν και μερικές στιγμές αληθινής απόλαυσης από ένα έργο τέχνης;

Με ένα πρόχειρο μέτρημα, βγάζω ότι είναι το έβδομο ή όγδοο βιβλίο που διαβάζω από τα μέσα του Ιούλη. Γεγονός που δείχνει ότι τους τελευταίους μήνες, πέρα από τα ταξίδια, τους φίλους, τις δουλειές, τις μικροπεριπέτειες και το μοναδικό μάθημα που χρωστάω στη σχολή, μπόρεσα να αφιερώσω ένα ικανό τμήμα του χρόνου μου και στη λογοτεχνία. Καιρό είχα να διαβάσω τόσο συστηματικά. Και το ευχαριστήθηκα!